De eerste Bali Bom

De bom op Bali 12 Oktober 2002 We waren in Sanur We werden wakker opgeschrikt door een enorme knal we dachten aan een aardbeving en renden in ons nakie de tuin in er gebeurde verder niks, dus gingen we weer naar binnen en vielen weer in slaap De volgende morgen stond de telefoon roodgloeiend Nederland wist het eerder en iedereen was ongerust en vertelden ons van het drama. Later werden onze vrienden in Bali wakker en vertelden ons het verhaal Oka en Sita zaten al in het ziekenhuis en deden vandaar hun verslag. “ Er zijn in Kuta gisteravond bommen ontploft, er zijn honderden doden en gewonden, ze worden hier nog steeds binnengebracht en het is hier een grote chaos. Toeristen lopen hier in en uit om vrienden te zoeken. Het is het grootste drama in Bali Allertijden. Alle zalen en alle gangen liggen vol met mensen met de ergste brandwonden, overal is gekerm en gekreun . Sita is bezig op de computer alles zoveel mogelijk te registreren en ik ben bezig met telefoonlijnen, want de hele wereld begint te bellen. Ik vertel je later wel meer. “	We liepen langs het strand en overal lagen de toeristen in de zon, onwetend nog. We liepen langs de restaurants en daar stonden overal de televisies aan en iedereen die stond te huilen. “ Now we lose our job. “ zei iedereen . “ Nou komt niemand ooit meer naar Bali...” er werd via de radio om bloed gevraagd, vooral van bloedgroep AB en B, die komen in Azie bijna niet voor. Wij hadden een vriend op bezoek die het had en die ging meteen naar een post om het af te staan. Buiten was het doodstil het luchtruim boven Bali was gesloten en de ferys naar Java en Lombok lagen in de havens... Maar s’nacht begon het… grote hercules vliegtuigen vlogen Bali binnen met medicijnen en apparatuur en bodybags en hulpverleners en politie en de volgende dagen gonsde het in de lucht van vliegtuigen die in drie dagen tijd alle vijftigduizend vakantiegangers meenamen. Er was een travelban uitgevaardigd door bijna alle landen in de wereld. Iedereen werd geevacueerd en na die tijd waren alle stranden en hotels in Bali leeg, helemaal leeg en alle Balinezen huilden....

Later hoorden we de toedracht van de ramp. Een zelfmoordterrorist was de Paddy bar ingelopen en had zichzelf opgeblazen. De mensen aan de overkant van de straat renden naar buiten om te kijken wat er was gebeurd en toen ontplofte daar een bestelbusje met een autobom, temidden van alle jongelui die uit de bar gerend waren. En de hele straat lag vol dode uiteengereten lichamen en kermende mensen. De doden werden met vrachtwagens afgevoerd en de verbrandde mensen ook. Er waren maar twaalf ambulances... naar alle ziekenhuizen van Denpasar... en daar ontstond een chaos. Het moratorium bood slechts plaats aan een tiental lijken , want de Balinezen nemen hun doden altijd gelijk mee naar huis. En heel de wereld begon te bellen over maar drie lijnen in die nacht.... Binnen een uur had Oka er dertig bij. Hij had vroeger gewerkt bij een westers voedselimport bedrijf en kreeg koelcontainers los voor de doden die al geidentifiseerd waren en voor de onbekende doden en voor alle lichaamsdelen waar ze geen raad mee wisten Australie bood geneeskundige hulp aan zonder aanzien des persoons en de ergsten er aan toe werden daar naar toe gevlogen terug met de Hercules vliegtuigen en de Balinezen rouwden om de doden....	In de nacht na de avond van de bommen toen men al wist dat het waarschijnlijk moslimterroristen zouden zijn, waren alle hogepriesters van Bali ijlings opgeroepen in Denpasar en werd hen door de politie medegedeeld dat ze gelijk overal tempelceremonien moesten houden om het volk tot kalmte te manen en te kiezen voor gebed en niet voor geweld en Bali bad en de volgende dagen gebeurde er gelukkig niets Bali werd geen tweede Ambon Op maandag waren mijn mensen weer aan het werk aan mijn huis Lombokkers Javanen en Sumbanezen allemaal lieve mensen allemaal Moslim. Een paar ontbraken er die waren een week naar huis geweest en kwamen Bali niet meer in... Een week later zou er een grote ceremonie gehouden worden op het strand in Kuta en daar gingen we heen. Kuta leek een vesting overal politie en militairen met de stenguns in de aanslag , overal, maar ze keken heel vriendelijk. We liepen naar het strand en dat was helemaal verlaten, zover je kon zien. We liepen door de hoofdstraat die wij allleen maar kennen als afgeladen druk met allemaal geparkeerde autos en mensen massa’s aan beiden kanten

op de stoep en bomen hadden we nooit gezien. Nu kwamen we in een doodstille straat, een lindelaan... met prachtige bomen omzoomd helemaal leeg, helemaal stil, doodstil. We liepen naar de onheilsplek en een kilometer daarvoor zaten mensen op de straat te bidden op hun blote knieen duizenden en duizenden met bloemen tussen hun vingers op het asfalt en de stoep de hele straat breed op een metertje na, waar je door kon lopen en we kwamen bij de plek . De bars waren een open plek met zwarte ingestortte muren. We zagen onze ambassadeur en consul en we liepen met hen mee , zo konden we dichterbij komen en niemand die iets zei, niemand, en ook aan de andere kant van de plek zaten mensen op de straat op hun blote knieen te bidden , duizenden en duizenden, met bloemen tussen hun vingers op het asfalt en de stoep de hele straat breed op een metertje na waar je door kon lopen. De ontroerende sfeer ging door merg en been Dit volk had niets gedaan	en was verbijsterd en bedroefd en kon alleen maar bidden........ We gingen naar het strand daar waren nu duizenden mensen, duizenden en allemaal in hun traditionele kledij in het wit, allemaal in het wit. En iedereen kreeg een T shirt met de tekst Bali cinta damai , Bali houdt van vrede. En overal stonden hoge bouwsels opgericht en daar bovenop zaten de hoge priesters te bidden en te zingen en alle mensen zongen mee heel zachtjes en heel melancholiek, heel zachtjes.... allemaal.. Een week daarna in Ubud daar waren het de kinderen uit alle straten van het dorp kwamen ze naar het voetbalveld met bloemen in hun handen allemaal bloemen maar alle toeristen waren weg allemaal Bali was zo stil.. Later vertelde Oka die voortdurend aan de bron van alle informatie zat , dat er veel meer doden waren geweest dan tweehonderd

er was een grote crematie gehouden voor alle lichaamsdelen die niet te identifiseren waren geweest en dat was een container vol... In Kuta op zaterdagavond op het drukste plekje van de stad zijn er overal verkopertjes, kaki lima’s (eetkarretjes) en een leger hoertjes allemaal uit java en hun ouders weten niet waar ze zijn want dat je hoertje bent, dat vertel je niet In alle restaurants waar we gingen eten waren we vaak de enige gasten . Het personeel mocht halve dagen blijven werken tegen half salaris . De fooien maakten het meestal goed maar die waren er niet meer, armoe troef..... Dus gaven wij maar meer.. Er was geen travelban voor New York geweest ook niet voor Moskou, Madrid of Londen maar voor Bali wel en heel lang.... waarvoor, oh waarvoor… We liepen in de Kuta-straat Heel stil met vele, vele anderen Die liepen naar de plek waar alles was gebeurd… en gingen zitten Met duizenden en duizenden en zeiden niets…	We slikten tranen weg De straat was vol. Een slachtoffer op krukken, de benen in’t verband, starend in een portiek, zag andere beelden Een priester sprak versterkt in slechts één taal De andere was niet nodig.… Die mensen waren weg. We gingen naar het strand, de tempel op het strand Het strand was leeg, de tempel vol Met duizenden en duizenden En slikten weer de tranen weg. Bali cinta damai Bali houdt van vrede, was de T-shirt tekst die allen droegen Om klokke twaalf was het zover Er werd gebeden Door iedereen En overal Nog nooit’ Nog nooit was het zo stil geweest op Bali Nog nooit Nog nooit was zo’n immens gebed in stilte opgestegen Bali cinta damai

Previous • Bali Impressions • De eerste Bali Bom • Erik • Cookbook • Bali's history